Aanmelden

Gebruikersnaam Paswoord

Registreren

 

Info

Letterlijk uit het woordenboek lezen wij:
Transplantatie: Het overbrengen van levend weefsel naar een andere plaats van het lichaam, of naar een ander lichaam
Coördinatie: Iemand die bij de uitvoering van een groot projekt zorg draagt voor het goed op elkaar aansluiten van de verschillende handelingen.

Als je het woordenboek openslaat dan zie je dat een transplantatie, het overplanten van weefsels of organen van de natuurlijke plaats naar een ander is, om zo verloren gegane of zieke gedeelten van het lichaam ermee te vervangen. Is dit weefsel afkomstig van één en hetzelfde individu, van de ene plaats van zijn lichaam naar een andere, dan spreken we over autotransplantatie. Een toepassing die we vaak zien bij  ernstige huiddefecten, zoals brandwonden en plastische chirurgie.

Isotransplantatie, gebeurt tussen twee genetisch identieke individuen. Maar meestal hebben we allotransplantaties, waarbij het orgaan afkomstig is van een overleden donor. Soms wordt er ook weefsel gebruikt van dieren. Denk  maar aan de varkenskleppen die gebruikt werden in de hartchirurgie. Hier spreken we van een xenotransplantatie.

Al snel rijst de vraag of iedereen nu organen kan afstaan en krijgen. Om misbruiken te voorkomen werd alles in een wettelijk kader gegoten. Op 13 juni 1986 keurde men in België de ‘Wet betreffende het wegnemen en transplanteren van organen en weefsels’ goed. Hierin wordt juridisch vastgelegd, wie donor is. We krijgen ook een omschrijving over hersendood en de noodzaak van anonimiteit van de donor. Door de jaren heen zijn er nog meer koninklijke besluiten goedgekeurd en werd de wettekst van 1986 aangepast in 2007.

Het is ook evident dat de hele verdeling van organen een enorme taak is, die aan strikte regels moet voldoen. Eurotransplant in Leiden, neemt dit werk op zich. Als we de cijfers bekijken over het aantal donoren, de wachtlijsten van patiënten, zien we dat niet iedereen tijdig een donororgaan kan krijgen. Heel wat mensen sterven tijdens hun wachttijd.

Tot slot willen we ook de aandacht vestigen op de familie van donoren. Het is niet zo vanzelfsprekend om op een ogenblik van diep verdriet, de organen van een dierbare overledene weg te schenken. Gesprekken met donorfamilies leerden me dat afscheid nemen van het leven een stuk makkelijker gaat als je weet dat een ander persoon een nieuwe kans heeft gekregen. De stress voor de verpleegkundige die samen met de arts de enige hoop is voor de familie en de slechte prognose naar voor moet brengen is niet te onderschatten.

Na dit psychisch moeilijk moment is de inzet van een correct donor-mangement heel groot zodat de organen in optimale conditie kunnen getransplanteerd worden.

De overheid heeft de noodzaak van het orgaantekort ingezien en heeft sinds 2006 het “gift-project” opgestart en wil in de toekomst voor ieder ziekenhuis de functie van “donorcoördinator” implementeren.

 

UZ Gent Transplantatiecentrum - De Pintelaan 185 - 9000 Gent - tel 09 332 21 11